احقاق حق ، با ستمگران درگير مىشوند . اولين راه مقابله با ظالم و مبارزه با ظلم ، به كار گرفتن نيروهاى دفاعى شخصى است كه خداوند منان در اعضاى همه انسان‌ها به وديعه گذارده تا در هنگام نياز به كار گيرد و نفس خويش را از شر موجودات شرور و حيوانات گزنده يا درنده يا ستمكار بدتر از حيوان ، مصون بدارند . يد به معناى قدرت و قوت است و در اين جا به معناى غلبه و پيروزى است ، يعنى خودم دست توانايى باشم كه جلوى ظلم را بگيرم و شر او را از خود بگردانم . اين عبارات به روشنى وظيفهء مسلمانان را در مقابلهء با ستم بيان مىكند كه تا جايى نيرو دارد به ظلم تن در ندهد و در مقابل ستمگر ، زبون و پست نباشد و تمام توان خود را براى دفع او به كار گيرد ، اگر بر ظالم غلبه كرد ، ستم او را از ميان برده و خود را از شرّش رهايى بخشيده است . و اگر نتوانست بر ظالم غلبه كند و مظلوم باقى بماند او نزد پروردگار پاداش دارد ؛ زيرا وظيفه خود را به خوبى انجام داده است . امّا اگر ستمكش در مقابل ستمكار سكوت كند و ضربات او را با ذلّت و سرافكندگى تحمل نمايد ، او ظلم‌پذير است و در قيامت همانند ظالم مورد پرسش و بازجويى قرار مىگيرد ؛ زيرا او بر جسارت و جرأت ظالم مىافزايد و راه ستم پيشگى را بر او هموار مىسازد و در حقيقت در اعمال ظالمانه كمك مىكند . پس گناه ستم‌پذيرى كمتر از گناه ستمكارى نيست . دومين راه ؛ براى دفع ظالم استفاده از دستگاه قضايى و قدرت اجرايى است . ستمديده براى دفع از ظلم بايد از نيروى اجرايى و نظامى نيز استفاده كند يعنى اسلحه و مهمات جنگى را بگيرد و به دفاع از خويش و كشور خود بپردازد . سومين راه ؛ براى كوتاه كردن دست ستمگران و دشمنان ، كمك‌گيرى از افكار عمومى است . يعنى از موقعيت و وضعيت ناگوار مظلوم حمايت كند و حداقل در دل براى او دعا كند و از دشمنان او اظهار تنفر نمايد . استفاده از حمايت عمومى